10 rocznica
obchodów
Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych
Historia Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych związana jest z
wydarzeniami z dnia 1 marca 1951 roku, kiedy to więzieniu na Mokotowie wykonano wyrok
śmierci na siedmiu członkach IV Zarządu Głównego
Zrzeszenia "Wolność i Niezawisłość", tj. Łukaszu Cieplińskim,
Mieczysławie Kawalcu, Józefie Batorym, Adamie Lazarowiczu,
Franciszku Błażeju, Karolu Chmielu i Józefie Rzepce.
Byli oni ostatnimi ogólnopolskimi koordynatorami "Walki o Wolność i
Niezawisłość Polski z nową sowiecką okupacją". Uchwałą podjętą przez Sejm
Rzeczypospolitej Polskiej w 2001 roku uznano "zasługi organizacji i grup
niepodległościowych, które po zakończeniu II wojny światowej zdecydowały się na
podjęcie nierównej walki o suwerenność i niepodległość Polski". W ten
sposób chciano oddać hołd poległym i pomordowanym oraz wszystkim więzionym i
prześladowanym członkom organizacji "Wolność i Niezawisłość". Osiem
lat później organizacje kombatanckie zwróciły się o ustalenie 1 marca Dniem
Żołnierzy Antykomunistycznego Podziemia.
Dopiero w 2010 roku inicjatywę ustawodawczą w zakresie uchwalenia nowego
święta podjął prezydent Lech Kaczyński. Proces legislacyjny zakończył się rok
później, kiedy to prezydent Bronisław Komorowski podpisał odpowiednią ustawę,
która wkrótce została opublikowana w Dzienniku Ustaw.
Tym samym Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych stał się świętem
państwowym.